Prace przy instalacji odprowadzającej ścieki często wymagają większej liczby elementów, niż wynikałoby to z samego planu przebiegu rur. W realnym pomieszczeniu przewody muszą ominąć ściany, inne instalacje, konstrukcję budynku czy wyposażenie, dlatego ich trasa rzadko pozostaje w pełni prosta. W takich sytuacjach używa się akcesoria kanalizacyjne, które pozwalają zbudować rozgałęzienia, zmieniać kierunek a także łączyć odcinki o określonych wymiarach.
Wybór konkretnej części powinien uwzględniać średnicę przewodu, sposób połączenia i miejsce montażu. W trakcie modernizacji starej kanalizacji dodatkową trudność może stanowić różnica między istniejącymi a nowymi detalami. Samo zmierzenie zewnętrznej średnicy rury nie za każdym razem wystarcza, ponieważ znaczenie ma także konstrukcja kielicha czy rodzaj stosowanej uszczelki. Zdarza się też, że przewód biegnący w ścianie nie znajduje się z dokładnością w miejscu pokazanym na wcześniejszej dokumentacji. Wówczas trzeba zaimplementować układ do rzeczywistych warunków, a nie odwrotnie.
Przy montażu warto zwrócić uwagę na to, jak poszczególne kształtki wpływają na cały przebieg odpływu. Właściwie każde kolano zmienia kierunek, a każda redukcja zmienia średnicę przewodu, dlatego wykorzystanie kilku elementów na niezbyt długim odcinku może w dużym stopniu wpłynąć na ilość dostępnego miejsca. Szczególnego znaczenia nabiera to przy instalacjach prowadzonych pod szafkami, w zabudowanych wnękach oraz w cienkich ściankach. Artykuły kanalizacyjne powinny być rozmieszczone w taki sposób, ażeby nie powodować zbędnych naprężeń rur. Przewód nie powinien być na siłę wyginany po to, aby dosięgnąć konkretnego punktu. Jeżeli układ wymaga zmiany kierunku, poprawnie dobrana kształtka jest zwykle przewidywalnym rozstrzygnięciem konstrukcyjnym, jednakże przypadkowe naprężanie połączeń może utrudnić późniejsze prace. Przy odpływach grawitacyjnych trzeba przy tym kontrolować spadek. Zbyt nieznaczny lub niewłaściwie zaprojektowany spadek może wpływać na sposób przepływu, jednak przesadne zwiększanie go nie jest automatycznie rozstrzygnięciem kłopotu. Liczy się zgodność całego odcinka z przyjętym sposobem prowadzenia instalacji.
Nie mniej ważny jest dostęp do miejsc, które mogą wymagać czyszczenia albo kontroli. W nowej łazience położenie rur wydaje się bezdyskusyjne, dopóki wszystkie elementy pozostają odkryte. Po zrealizowaniu płytek i zabudowy sytuacja zmienia się w pełni. O ile w nieprosto dostępnym miejscu pojawi się zator albo będzie trzeba sprawdzić połączenie, każda dodatkowa przeszkoda może zwiększyć zakres prac. Z tego powodu przy projektowaniu instalacji uwzględnia się punkty umożliwiające dostęp do przewodów. Rewizje znajdują przeznaczenie tam, gdzie potrzebna jest sposobność kontroli wnętrza rury, jednak odpowiednio rozmieszczone połączenia mogą ułatwiać demontaż wybranych fragmentów. Dotyczy to zwłaszcza miejsc, w których kilka odpływów łączy się w jeden przewód. Warto również pamiętać, że syfon jest elementem podlegającym okresowemu czyszczeniu, więc całkowite zamknięcie go w niedostępnej przestrzeni może w późniejszym czasie utrudnić zwyczajne czynności eksploatacyjne. Takie decyzje najlepiej podejmować przed wykonaniem zabudowy, kiedy przebieg instalacji można jeszcze stosunkowo łatwo zmienić.
Znaczenie ma także jakość samego montażu, a nie tylko i wyłącznie wybieranie właściwych części. Przed połączeniem elementów powinno się sprawdzić, czy ich powierzchnie są czyste i czy uszczelki znajdują się w odpowiednich miejscach. Rura wsunięta zbyt płytko może posiadać inne warunki pracy niż przewidziane przez producenta systemu, a niewłaściwie ułożona uszczelka może stać się przyczyną nieszczelności. Nie trzeba też zakładać, że wszystkie artykuły kanalizacyjne o tej samej średnicy można dowolnie łączyć. Różnice konstrukcyjne między systemami mogą dotyczyć grubości ścianek, kształtu kielicha czy sposobu uszczelnienia. Przy kompletowaniu materiałów pomocne jest zatem sprawdzenie oznaczeń i przeznaczenia każdego elementu. W praktyce w szczególności przydatne okazuje się przygotowanie całego układu przed ostatecznym montażem. Daje możliwość to zauważyć brakujące części, ocenić dostępne miejsce i sprawdzić, czy zaplanowany przebieg nie koliduje z innymi instalacjami. Drobna korekta utworzona na tym etapie jest zwykle łatwiejsza niż zmiana fragmentu kanalizacji po zakończeniu prac wykończeniowych.
Zobacz także: skrzynka nawiertki do kanalizacji.
